Wzorzec FCI

Wzorzec FCI nr 189 z dnia 12.10.2016
Data publikacji obowiązującego wzorca: 30.09.2016

• Pochodzenie: Finlandia.
• Klasyfikacja FCI: Grupa 5 — szpice i psy ras pierwotnych; Sekcja 3.4 — nordyckie psy stróżujące i pasterskie. Bez prób pracy.
• Użytkowość: pierwotnie pies pasterski i stróżujący, używany do pracy przy wypasie reniferów. Obecnie jest też popularnym psem do towarzystwa.

Krótki rys historyczny

Lapończycy od wieków używali psów w typie fińskiego lapphunda jako psów pasterskich do wypasu reniferów i psów stróżujących na północy Fennoskandii oraz na północnych terenach Rosji. Psy te były modelem do wydania w 1945 r. przez Fiński Związek Kynologiczny wzorca rasy. W 1967 r. zmieniono nazwę rasy — lapoński pies pasterski — na lapphund. W latach 70. XX wieku ustalał się typ i cechy rasy, tak więc kilkakrotnie doprecyzowywano wzorzec. W 1993 r. zmieniono nazwę rasy na fiński lapphund. Typ rasy ustabilizował się w krótkim czasie; obecnie rasa jest bardzo popularna w całej Finlandii, pełniąc przede wszystkim rolę psa domowego, trzymanego do towarzystwa, ale i do pracy.

Wrażenie ogólne

Mniej niż średniej wielkości; mocnej jak na swą wielkość budowy; długości przekraczającej nieco wysokość w kłębie. Pies o długiej i gęstej sierści.

Ważne proporcje

Głębokość klatki piersiowej stanowi około połowę wysokości w kłębie. Kufa nieznacznie krótsza od czaszki. Czaszka nieco dłuższa niż szersza; głębokość odpowiada szerokości.

Zachowanie i temperament

Bystry, odważny, spokojny, chętny do nauki. Przyjacielski i wierny.

Głowa

Mocna w zarysie, dosyć szeroka.

• Czaszka: szeroka, nieco wypukła. Czoło dosyć wysklepione, wyraźnie zaznaczona bruzda czołowa.
• Stop: wyraźnie zaznaczony.
• Nos: czarny lub czekoladowy, zgodnie z maścią.
• Kufa: mocna, szeroka i prosta; widziana z góry i z boku — równomiernie i nieznacznie zwężająca się.
• Wargi: przylegające.
• Uzębienie: szczęka i żuchwa mocne. Zgryz nożycowy.
• Policzki: łuki jarzmowe wyraźnie zaznaczone.
• Oczy: ciemnobrązowego koloru, a zarazem harmonizujące z kolorem szaty; owalnego kształtu. Łagodny i przyjacielski wyraz.
• Uszy: średniej wielkości, stojące lub półstojące, osadzone dosyć szeroko; dosyć szerokie u nasady, trójkątnego kształtu, bardzo ruchome. Porośnięte sierścią także w środku. Tak samo dopuszczalne jedno ucho stojące, a drugie półstojące.

Szyja i tułów

• Szyja: średniej długości, mocna, obficie owłosiona.
• Kłąb: umięśniony i szeroki, delikatnie zaznaczony.
• Grzbiet: mocny i prosty.
• Lędźwie: krótkie i umięśnione.
• Zad: średniej długości, masywny, bardzo nieznacznie opadający.
• Klatka piersiowa: głęboka, dosyć długa, sięgająca niemal łokci, niezbyt szeroka. Żebra lekko wysklepione; przedpiersie wyraźnie widoczne, niezbyt mocne.
• Dolna linia: nieco podciągnięta.
• Ogon: osadzony dosyć wysoko, średniej długości, okryty gęstym, długim włosem. Koniuszek ogona może mieć formę haczyka przypominającego literę „J”. W ruchu ogon zwinięty nad grzbietem lub na bok; w spoczynku może zwisać.

Kończyny przednie

• Wygląd ogólny: silne, o mocnym kośćcu. Widziane z przodu — proste i równoległe.
• Łopatki: nieco skośne.
• Ramię: długości łopatki. Kąt między łopatką a ramieniem jest raczej rozwarty.
• Łokcie: ustawione mniej więcej na poziomie klatki piersiowej; niewykręcone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
• Przedramię: dosyć mocne, pionowe.
• Nadgarstek: giętki. Śródręcze: średniej długości, nieco skośne.
• Łapy: dobrze wysklepione; raczej owalne niż okrągłe; okryte gęstym włosem. Opuszki elastyczne, o gęstej sierści pomiędzy nimi.

Kończyny tylne

• Wygląd ogólny: o mocnym kośćcu, silne; widziane z tyłu — proste i równoległe. Kątowanie zaznaczone wyraźnie, ale nie przesadnie.
• Udo: średniej długości, dosyć szerokie, z dobrze rozwiniętymi mięśniami.
• Kolano: kątowanie dosyć wyraźnie zaznaczone. Stawy równoległe wobec siebie.
• Podudzie: stosunkowo długie i muskularne.
• Staw skokowy: ustawiony umiarkowanie nisko; kątowanie zaznaczone wyraźnie, ale nie przesadnie.
• Śródstopie: dosyć krótkie, mocne i pionowe.
• Stopy: jak łapy.

Ruch i skóra

Ruch: niewymagający wysiłku. Z łatwością przechodzi od kłusa do galopu. Kończyny poruszają się równolegle. Podczas pracy — zwinny i szybki.

Skóra: równomiernie napięta, bez zmarszczek.

Szata

Sierść: obfita, zwłaszcza u psów — mają one obfitą kryzę. Długi, prosty i szorstki włos okrywowy. Włos na głowie i przedzie kończyn — krótszy. Pies musi mieć miękkie i gęste podszycie.

Maść: dopuszczalne są wszystkie kolory. Kolor podstawowy musi dominować. Kolory inne niż podstawowy mogą pojawiać się na głowie, szyi, klatce piersiowej, spodniej stronie tułowia, kończynach i ogonie.

Wielkość

Idealna wysokość w kłębie — psy: 49 cm, suki: 44 cm. Z tolerancją ±3 cm. Typ jest bardziej istotny niż wielkość.

Wady

Wszelkie odstępstwa od podanego wzorca powinny być uznane za wady i oceniane w zależności od stopnia nasilenia i wpływu na zdrowie i dobrostan psa oraz jego zdolność do wykonywania pracy, do której był tradycyjnie przeznaczony.

• Brak wyrazu płci.
• Lekka głowa.
• Niewystarczający stop.
• Ogon noszony stale poniżej górnej linii.
• Zbyt mocno lub zbyt słabo kątowane tylne kończyny.
• Brak podszerstka.
• Płasko leżąca szata.
• Kędzierzawy włos okrywowy.
• Kolor podstawowy niedominujący.

Wady dyskwalifikujące

• Agresja lub wyraźna lękliwość.
• Wyraźne wady budowy lub zaburzenia zachowania.
• Wiszące uszy.
• Złamany ogon.
• Przodozgryz lub tyłozgryz.