Fiński lapphund (suomenlapinkoira) należy do najstarszych ras psów północnej Europy. Jego historia jest nierozerwalnie związana z kulturą Saamów — rdzennej ludności zamieszkującej obszary dzisiejszej północnej Finlandii, Szwecji, Norwegii oraz Półwyspu Kolskiego. Przez setki lat psy typu lapphund były niezastąpionymi pomocnikami w codziennym życiu. Początkowo strzegły obozowisk i pomagały podczas polowań, a wraz z rozwojem hodowli reniferów stały się psami pasterskimi odpowiedzialnymi za pilnowanie i przemieszczanie stad.
Tradycyjne psy lapońskie nie stanowiły jednolitej rasy. Różniły się wielkością, długością szaty oraz umaszczeniem, ponieważ najważniejsze były ich cechy użytkowe — wytrzymałość, inteligencja, odwaga oraz umiejętność samodzielnej pracy w wymagających warunkach arktycznych. W języku Saamów funkcjonowało wiele określeń opisujących psy o różnych kolorach i typach budowy, co świadczy o ich dużej różnorodności.
Pierwsze psy sprowadzone z Laponii zostały zaprezentowane podczas wystawy psów w Finlandii już w 1892 roku jako lapońskie psy pasterskie. Rosnące zainteresowanie nimi doprowadziło do rozpoczęcia prac nad zachowaniem ich wyjątkowych cech. Niestety II wojna światowa, a szczególnie działania wojenne prowadzone w Laponii, spowodowały drastyczne zmniejszenie populacji tych psów.
Pierwszy wzorzec rasy opracowano w 1945 roku. Psy opisywane w tamtym czasie znacznie różniły się jednak od współczesnego fińskiego lapphunda — były większe, dłuższe i miały węższe głowy. W kolejnych latach fińscy hodowcy rozpoczęli poszukiwania najbardziej typowych psów pracujących zachowanych na północy kraju.
Przełom nastąpił w latach 70. XX wieku, kiedy odnaleziono liczne psy o mocniejszej budowie, szerszej głowie oraz gęstej, obfitej szacie, najlepiej odpowiadające tradycyjnemu typowi lapońskiego psa pasterskiego. Na ich podstawie opracowano nowy wzorzec rasy, który ukształtował wygląd współczesnego suomenlapinkoira.
Istotnym wydarzeniem było również rozdzielenie dwóch odmiennych typów użytkowych. W 1966 roku krótkowłosy pies pasterski został uznany za odrębną rasę — lapinporokoira (Lapponian Herder), natomiast długowłosy typ rozwijał się jako lapinkoira. Od 1993 roku oficjalna nazwa rasy brzmi suomenlapinkoira (fiński lapphund).
Mimo że dziś fiński lapphund jest przede wszystkim cenionym psem rodzinnym i towarzyszem, w wielu rejonach Laponii nadal można spotkać przedstawicieli rasy pracujących przy stadach reniferów. Zachował inteligencję, samodzielność oraz naturalny instynkt pasterski, które przez stulecia były niezbędne do pracy w surowym klimacie północy.
Obecnie suomenlapinkoira należy do najpopularniejszych rodzimych ras Finlandii. Ceniony jest za zrównoważony charakter, przyjazne usposobienie, wszechstronność oraz niezwykłą zdolność do życia zarówno jako pies rodzinny, jak i aktywny partner w sportach kynologicznych czy pracy użytkowej. Współczesny fiński lapphund pozostaje żywym symbolem fińskiego dziedzictwa kynologicznego oraz wielowiekowej współpracy człowieka z psem na dalekiej północy.